Roswithas Lament

Teks: Guido Meyer de Voltaire

He em Miljö, he kunntste eijentlich jod levve
Mer hatten Jeld Klamotte un och söns vill Spaß
Un deit der Stenz der he un do och Eine klevve
Met drei vier Piccolöche wor dat net vill Brass

Un hatt mer ovens och ad widder vill jeläje
Un deit die Muul och wieh vum innije Verkehr
so möt mer winnigstens kei fremde Hoor mih feje
Un dä Jeschmack is fott nohm vierte fünfte Bier

Dä Wieverfastelovend
Dat wor dä meiste Daach
Et jing vun morjens fröh
Bes spät en die Naach
Et jing enrin erus
Mer hatten immer vill ze dunn
Un spät am Ovend kunnten mir ad nit mih ston

Hück is die Jugend fott, de Knoche sin am küüme
Un manch en Fältche hängk mer em Jeseech
Su bliev noh all dä Johr für mich nor noch dat Dräume
Un manche Stund vermissen ich dat ruude Leech

Luurt mer zoröck do denk mer off nor an et Schöne
Un all die Ping und all dat Wih is joot verdrängk
Ävver et is mer och zo blöd jetz nor zu stöhne
Jeder weiß, mer kritt em Levve nix jeschenk

Dä Wieverfastelovend
Dat wor dä meiste Daach
Et jing vun morjens fröh
Bes spät en die Naach
Et jing enren erus
Mer hatten immer vill ze dunn
Un spät am Ovend kunnten mir ad nit mih ston

Su denk ich off zoröck aan die wilde Zick
Ein Aug am laache und eines es am kriesche
Deit ich et noch ens maache, ich weiss et nit
Övver hück laach mer nit wie fršher et Marieche

Dä Wieverfastelovend
Dat wor dä meiste Daach
Et jing vun morjens fröh
Bes spät en die Naach
Et jing enren erus
Mer hatten immer vill ze dunn
Un spät am Ovend kunnten mir ad nit mih ston

Roswithas Lament

Text: Guido Meyer de Voltaire

Kütt